Kamil BAKİ

BİR İMZADAN ÇOK DAHA FAZLASI: EVLİLİK - Kamil BAKİ

Evlilik, çoğu zaman bir düğün günüyle hatırlanır. Güzel kıyafetler, alkışlar, tebessümler, fotoğraflar, umut dolu bakışlar…

Oysa evlilik, düğünün bittiği gün başlar.

Çünkü evlilik; iki insanın aynı çatı altında yaşaması değil, iki farklı hayatın ortak bir geleceğe yürümeyi öğrenmesidir.

İnsan, araba kullanmayı öğrenmeden direksiyon başına geçmez. Bir meslek edinmeden önce yıllarca eğitim alır. Anne baba olmak için bile sayısız kitap yazılır, seminerler düzenlenir. Fakat hayatın en önemli kararlarından biri olan evlilik konusunda çoğu zaman yalnızca sevginin yeterli olacağı düşünülür.

Oysa sevgi, evliliğin başlangıcıdır; devamını sağlayan ise bilgi, sabır, anlayış ve emektir.

Evlilik bir yarış değildir. Bir tarafın kazanıp diğer tarafın kaybettiği bir mücadele hiç değildir. Aksine, ya birlikte kazanılan ya da birlikte kaybedilen uzun bir yolculuktur.

İşte bu yüzden evlilik kararı, insanın hayatında vereceği en önemli kararlardan biridir. Bu karar yalnızca “Evet.” demek değildir. Asıl soru şudur:

“Ben, bu insanla birlikte hayatın bütün mevsimlerini yaşayabilir miyim?”

Çünkü hayat yalnızca bahardan ibaret değildir.

Bazen yazın sıcaklığı yaşanır.

Bazen sonbaharın hüzünleri…

Bazen de kışın sert rüzgârları…

İşte gerçek evlilik, güneşli günlerde değil; fırtınalı günlerde belli olur.

Evlilikte zaman zaman fikir ayrılıkları yaşanır. Beklentiler değişir. Yorulmalar olur. Sessizlikler uzar. Kırgınlıklar birikir.

Bunların hiçbiri tek başına evliliğin bittiğini göstermez. Çünkü iniş çıkış yaşamayan bir evlilik neredeyse yoktur.

Önemli olan, sorun yaşamamak değildir.

Önemli olan, sorunları birbirine zarar vermeden çözebilmektir.

Bunun yolu ise saygıyı yitirmemekten geçer.

Sevgi zaman zaman azalabilir, yorulabilir, hatta sessizleşebilir. Ama saygı kaybolduğu anda evlilik de yavaş yavaş yıpranmaya başlar.

Çünkü saygı, sevginin nefesidir.

İnsan sevdiği kişiye kırılabilir; fakat saygı duyduğu kişiyi aşağılamaz.

İnsan sevdiği kişiyle tartışabilir; fakat saygı duyduğu kişiyi küçültmez.

İnsan sevdiği kişiye kızabilir; fakat saygı duyduğu kişiyi incitmek istemez.

Bu nedenle sağlıklı bir evliliğin temelinde yalnızca sevgi değil; sevgiyle birlikte saygı, güven, dürüstlük ve sorumluluk da vardır.

Eşlere düşen sorumluluklar yalnızca ekonomik ihtiyaçları karşılamak ya da ev işlerini paylaşmak değildir.

Birbirini dinlemek…

Anlamaya çalışmak…

Affedebilmeyi öğrenmek…

Birbirinin ailesine saygı göstermek…

Birlikte karar alabilmek…

Zor günlerde omuz olabilmek…

Mutlu günlerde sevinci paylaşabilmek…

Ve her şeye rağmen “biz” olabilmeyi başarabilmektir.

Ne yazık ki toplum olarak evlilik hazırlığına büyük önem veririz; fakat evliliğe hazırlığa aynı önemi vermeyiz.

Düğün salonu seçilir.

Mobilyalar beğenilir.

Ev hazırlanır.

Ama birlikte yaşamanın kuralları, iletişim dili, öfke kontrolü, çatışma çözme yöntemleri, ekonomik planlama ve çocuk yetiştirme gibi konular çoğu zaman konuşulmaz.

Oysa bunların her biri evliliğin geleceğini belirleyen temel taşlardır.

Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:

Neden evlilik için de bir eğitim sistemi olmasın?

Neden evlilik kararı vermeyi düşünen gençler, birkaç saatlik formaliteler yerine kapsamlı bir “Evlilik Okulu”ndan geçmesin?

Neden yeni evlenecek çiftlere iletişim, psikoloji, aile hukuku, ekonomik planlama ve çocuk gelişimi gibi konularda eğitim verilmesin?

Üstelik bu eğitim yalnızca evlenmeden önce değil, evlilik boyunca da devam etmeli kuşkusuz.

Çünkü insan değişir.

Hayat değişir.

İhtiyaçlar değişir.

Evlilik de bu değişimlere uyum sağlamayı öğrenmek zorundadır.

Bunun için yalnızca eğitim değil, ulaşılabilir destek mekanizmaları da gerekir.

Tıpkı sağlık danışma hatları gibi, evlilik konusunda uzman psikologların, aile danışmanlarının ve hukukçuların görev yaptığı ücretsiz danışma hatları kurulabilir.

İnsanlar sorunları büyüyüp ayrılık noktasına gelmeden önce destek alabilmeli.

Birçok evlilik, doğru zamanda söylenen doğru bir cümle sayesinde yeniden nefes alabilir ve yeniden canlanabilir.

Çünkü bazen insanlar boşanmak istemez.

Sadece nasıl konuşacaklarını bilemezler.

Nasıl dinleyeceklerini…

Nasıl özür dileyeceklerini…

Nasıl affedeceklerini…

Nasıl yeniden başlayacaklarını…

Belki de toplum olarak evliliklere düğün günü kadar, düğünden sonraki yıllarda da değer vermek zorundayız.

Mutlu aileler tesadüfen oluşmuyor.

Emekle kuruluyor.

Sabırla büyüyor.

Saygıyla korunuyor.

Sevgiyle yaşatılıyor.

Evlilik, iki insanın birbirini değiştirme çabası değildir kesinlikle.

Tam tersi birbirinin gelişmesine katkı sunma yolculuğudur aslında.

Ve belki de en güzel evlilik; her sabah yeniden keşfedilen, her akşam yeniden emek verilen evliliktir.

Çünkü evlilik, bir ömür aynı evde yaşamak değil; bir ömür aynı yürekte yer bulabilmektir.

Kamil BAKİ

Eğitimci-Yazar

HAYATIN GERÇEK TANIĞI: TİYATRO - Kamil BAKİ

Dün akşam bir tiyatro oyunundaydık.
Bir açık hava tiyatrosu...
Oyunu izlemeye gelen yaklaşık beş bin kişi…

Yaşları, meslekleri, düşünceleri, hayatları birbirinden farklı binlerce insan, aynı mekanda aynı hikâyeyi izlemek için bir araya gelmişti.
Daha oyun başlamamıştı ama salonda huzur veren bir sessizlik vardı. Herkes birazdan başlayacak bir yolculuğu bekliyordu.
Ve perde açıldı.

İki saat boyunca salondan neredeyse çıt çıkmadı.
Çünkü sahnede yalnızca oyuncular konuşmuyordu; insanın vicdanı konuşuyordu, geçmişi konuşuyordu, umutları ve korkuları konuşuyordu.

Bazen bir cümle insanı yıllar öncesine götürdü.
Bazen bir bakış, uzun uzun anlatılabilecek duyguları tek başına ifade etti.
Bazen salondaki herkes aynı anda güldü.
Bazen aynı anda derin bir sessizliğe gömüldü.

İşte tiyatronun büyüsü de burada başlıyor.
Aynı oyunu izleyen binlerce insan, aslında birbirinden farklı oyunlar seyrediyor. Çünkü herkes sahnede biraz kendini görüyor. Kimi çocukluğunu hatırlıyor, kimi anne babasını düşünüyor, kimi yaptığı bir yanlışı, kimi de yıllardır söyleyemediği bir sözü…

Oyun bittiğinde salonda güçlü bir alkış yükseldi.
O alkış yalnızca oyuncular için değildi.
Emek içindi.
Sanat içindi.
İnsan olabilmek içindi.
Belki de hepimizin içinde biriken ve kelimelere dökemediğimiz duygular içindi.

Sonra herkes geldiği gibi sessizce ayrıldı.
Fakat salondan çıkan insanların hiçbiri, içeri giren insanlarla tam olarak aynı değildi.
Kimisi eğlenmişti.
Kimisi düşünmüştü.
Kimisi yalnız olmadığını anlamıştı.
Kimisi kendi hayatına dışarıdan bakabilme fırsatı bulmuştu.

Belki de herkes kendi kendine aynı soruları sordu:
“Ne yapmalıyım?”
“Ne yapmamalıyım?”
“Neleri daha doğru yapabilirdim?”
“Yanlışlarım neler?”
“Doğrularım gerçekten doğru mu?”

Sonra düşünceler genişledi.
Aile…
Çocuklar…
Yaşadığımız şehir…
Ülkemiz…
Ve sonunda bütün dünya…

İyi bir tiyatro, insanı yalnızca sahneye değil, kendi içine de götürür. Çünkü gerçek sanat cevap vermekten çok soru sordurur. İnsan, o soruların peşinden yürürken kendini biraz daha tanır.

Bu yüzden tiyatro sadece bir eğlence değildir.
Sadece boş zamanı değerlendirmek de değildir.
Tiyatro, insanın kendini eğittiği, duygularını geliştirdiği, en güçlü yaşam alanlarından biridir.

Ne yazık ki herkes bu imkâna kolayca ulaşamıyor.
Oysa sanat, belli bir kesimin ayrıcalığı olmamalıdır.
Nasıl herkes na sahipse, nasıl herkes temiz havayı soluyabiliyorsa, kültüre ve sanata da herkes ulaşabilmelidir.
Çünkü hayat yalnızca okul sıralarında verilen bilgilerle öğrenilmiyor.

Hayat, insanın insandan öğrendiği yerde başlıyor.
Bir sokakta…
Bir kitapta…
Bir yolculukta…
Bir konserde…
Bir müzede…
Ve çoğu zaman …

Orada insan yalnızca bir oyun izlemiyor.
İnsanı izliyor.
Toplumu tanıyor.
Kendini anlamaya çalışıyor.

Belki de bu yüzden tiyatro, sadece sanatın değil; düşünmenin, hissetmenin ve olgunlaşmanın da en güçlü okullarından biridir.

Orada .
Orada yeni hayatlar paylaşılır...

Kamil BAKİ

Eğitimci-Yazar

KUM TANESİ - Kamil BAKİ

Kumsala uzaktan baktığınızda tek bir bütün görürsünüz. Dalgaların kıyıya bıraktığı altın sarısı bir örtü… Sakin, sessiz ve kusursuz görünen bir manzara.

Fakat eğilip yere baktığınızda o bütünün, birbirine benzeyen ama aslında birbirinden farklı binlerce, milyonlarca kum tanesinden oluştuğunu fark edersiniz.

Kumsalı kumsal yapan, tek başına hiçbir kum tanesi değildir.

Ama hiçbir kumsal da kum taneleri olmadan var olamaz.

Her tanesi küçüktür. Her tanesi önemsiz gibi görünür.

Bir tanesi eksilse belki kimse fark etmez.

Dalgalar yine gelir, rüzgâr yine eser, güneş yine doğar.

İlk bakışta…

Peki ya bütün kum taneleri aynı düşünseydi?

“Benim ne değerim var?” deseydi.

“Ben olmazsam da bir şey değişmez.” diye kıyıdan çekilseydi.

O zaman ne kumsal kalırdı ne de üzerinde yürüdüğümüz o güzel sahil…

Çünkü büyük görünen her şey, küçük görünenlerin omuzlarında yükselir.

Hayat da böyledir.

Bir toplum, tek başına büyük insanların omuzlarında yükselmez. Adını hiç bilmediğimiz insanların dürüstlüğüyle, emeğiyle, vicdanıyla ve sorumluluğuyla ayakta kalır.

Bir öğretmen bir çocuğun hayatını değiştirir.

Bir işçi yaptığı işi hakkıyla yaparak bir binayı güvenli kılar.

Bir çiftçi toprağa attığı tohumu büyüterek milyonların sofrasına ekmek getirir.

Bir doktor, bir hemşire, bir temizlik görevlisi, bir anne, bir baba…

Hepsi o kumsaldaki kum taneleri gibidir.

Tek başlarına küçük görünürler.

Ama birlikte bir medeniyet inşa ederler.

Ne yazık ki insan bazen kendisini yalnızca kendi büyüklüğüyle ölçer. Oysa değerin ölçüsü büyüklük değildir; bütüne kattığın anlamdır.

Bir kum tanesi denizi durduramaz.

Ama milyonlarca kum tanesi, denizin kıyısını çizer.

Bir insan dünyayı tek başına değiştiremeyebilir.

Ama herkes kendi yerinde doğruluğu, iyiliği ve adaleti seçerse, dünyanın çehresi değişmeye başlar.

Belki biz de bu hayata bir kum tanesi olarak geldik.

Belki adımız yüzyıllar sonra hatırlanmayacak.

Fakat önemli olan geride ne kadar büyük bir isim bıraktığımız değil; içinde bulunduğumuz kumsalı ne kadar güzelleştirdiğimizdir.

Çünkü hayat, tek bir kum tanesinin hikâyesi değildir.

Hayat, milyonlarca kum tanesinin birlikte yazdığı büyük bir kıyıdır.

Kamil BAKİ

Eğitimci-Yazar

Hayat, Basit Bir Döngüdür; Zor Olan, Onu Yaşamaktır - Kamil BAKİ

İnsanlık tarihi boyunca, en çok sorulan sorulardan biri şudur: Hayat nedir?

Kimi bu soruya bilimle cevap vermeye çalışmış, kimi dinle, kimi sanatla, kimi de felsefeyle… Oysa bütün bu farklı bakış açılarının ortaklaştığı çok temel bir gerçek vardır: Hayatın başlangıcı ve sonu bellidir.

İnsan doğar, büyür ve ölür.

Bu üç kelime, insan yaşamının en kısa ve en sade özetidir. Dışarıdan bakıldığında hayat son derece basit bir döngü gibi görünür. Başlangıç vardır, gelişim vardır ve son vardır. Ancak insan bu üç kelimenin içine milyarlarca duygu, düşünce, mücadele, hayal, korku, umut ve deneyim sığdırır. İşte hayatı karmaşıklaştıran da bu ayrıntılardır.

Birinci Dönem: Hayatı Tanıma ve Öğrenme Süreci

İnsan doğduğu anda hiçbir bilgiye sahip değildir. Konuşmayı bilmez, yürümeyi bilmez, çevresini tanımaz. Dünyaya yalnızca yaşama potansiyeliyle gelir.

İlk yıllar, tamamen öğrenmeye ayrılmıştır.

İnsan önce ailesini tanır, sonra çevresini, ardından toplumu…

Dil öğrenir, yürümeyi öğrenir, konuşmayı öğrenir, düşünmeyi öğrenir, doğruyu ve yanlışı öğrenir.

Daha sonra okul hayatı başlar. Bilim, matematik, tarih, sanat ve kültürle tanışır.

Başka bir söyleyişle çocukluk ve gençlik yılları, insanın hayata hazırlanma dönemidir.

Bu süreçte öğrenmek yalnızca bilgi edinmek değildir.

Öğrenmek; kendini keşfetmektir.

Neyi sevdiğini…

Neyi yapabildiğini…

Nerede başarılı olabileceğini…

Hangi değerlere inanacağını…

Nasıl bir insan olmak istediğini…

İnsan bunların hepsini zaman içerisinde öğrenir.

Başarı da tam bu noktada ortaya çıkar.

Öğrenilen her yeni bilgi, kazanılan her yeni beceri ve ulaşılan her hedef kişiye mutluluk verir. Çünkü insanın beyni gelişmeyi ödüllendirir. Yeni bir şey başarmak yalnızca dış dünyada değil, insanın iç dünyasında da güçlü bir tatmin duygusu oluşturur.

Belki de çocukların en mutlu olduğu dönemlerden biri budur. Çünkü her gün yeni bir şey öğrenmektedirler.

İkinci Dönem: Hayatı Yaşama ve İnşa Etme Süreci

Öğrenme süreci belirli ölçüde tamamlandıktan sonra insan ikinci büyük döneme geçer.

Artık amaç yalnızca öğrenmek değildir.

Ö ğrendiklerini kullanarak hayatını kurmaktır.

Meslek sahibi olmak…

Bir aile kurmak…

Ekonomik güvence oluşturmak…

Toplum içerisinde yer edinmek…

Saygınlık kazanmak…

Kendine ait bir yaşam oluşturmak…

Bütün bunlar ikinci dönemin temel hedefleridir.